Blog: Nationale buitenspeeldag voor grote mensen

 Nationale buitenspeeldag voor grote mensen…………

Op 14 juni was het de jaarlijkse buitenspeeldag voor kinderen. Een initiatief van Jantje Beton. Toen ik dit bericht las, zette me dat aan het denken. Hoe zou het zijn als er jaarlijks een buitenspeeldag voor grote mensen komt. En als ik dan nog verder fantaseer; dan zie ik beelden voor me van grote mensen die zich uitleven in de ballenbak, schommelen in speeltuinen en die met vrienden en buren stoepranden en hinkelen voor de deur. Die in plassen stampen als het heeft geregend en door de ober uit de speeltuin gehaald moeten worden als het eten klaar is.
Dit klinkt misschien wat vergezocht, maar hoe jammer is het, dat dit niet gewoon is voor ons. Dat we denken dat spelen vooral bij kinderen thuis hoort.
Gaan we met onze kinderen naar de speeltuin of naar een pretpark en wat doe je? Je begeleid je kinderen. Je wacht bij een attractie totdat ze klaar zijn. Waarom gaan we niet zelf mee in de attracties?

We leven veel op de automatische piloot. Doen de dingen die we moeten doen, houden veel ballen in de lucht, vliegen over straat en door de supermarkt om alles maar op tijd te kunnen doen. Zo serieus en zo onbewust.
En dan menen we door te sporten, zoals op de sportschool of bij een vereniging, dat we ook wel ruimte nemen om te spelen, om te ontspannen. Maar is dit sporten echt spelen? Bij spelen zijn er geen spelregels, er is geen prestatiedruk, je hoeft geen doelen te behalen. Je doet het omdat je het leuk vindt en je stopt als je geen zin meer hebt.

Stel je het volgende beeld eens voor; je komt ’s ochtends op je werk en de dag begint met tikkertje. Iedere ochtend verzamelen alle collega’s zich, met mooi weer lekker buiten, en er is ongeveer een kwartier voor uitgetrokken om even lekker in beweging te komen met elkaar.
Uit je hoofd en in je lijf. Kun je je voorstellen hoe je je na dat kwartiertje voelt en je je daarna met je werk bezig houdt? Is dat niet een heel groot verschil met de manier waarop je nu je dag op het werk begint?

Het is niet voor niets dat speelse initiatieven steeds meer van de grond komen. Er worden al luchtkussenfestivals voor volwassenen georganiseerd, theatersport is erg populair, programma’s als wipe-out, en de nieuwste hipe is “de grond is lava”, waarbij je 5 seconden krijgt om met je voeten van de grond te komen. Mensen hebben behoefte aan gekkigheid, aan minder serieusheid.
We worden geboren en we gaan dood. Daar tussen in is het één grote ervaring. Er komt van alles op ons pad. We leven in een calvinistische samenleving en door onze normen en waarden uit onze cultuur, leren we een bepaalde vorm van leven aan, waar we ons meestal niet bewust van zijn, en gaan er vanuit dat het zo hoort. En zo leven we ons leven en zolang dit “goed” gaat, staan we er niet bij stil dat het ook anders kan. En als we minder goed in ons vel komen te zitten dan geven we meestal aandacht aan de schaduwkanten van ons leven, bijvoorbeeld met therapie, en hopen we ons na een poosje weer beter te voelen.

Ik merk dat door te spelen ik me energieker voel. Als ik piekergedachten heb, dan verdwijnen ze voor dat moment naar de achtergrond. Ik maak plezier met de mensen met wie ik speel en ik voel het stromen in mijn lichaam. Maar ook na het spelen merk ik dat spelen een goede invloed heeft op mijn psyche.
Vlak erna kan ik me opener, blijer en opgeruimder voelen. Ik maak dan bijvoorbeeld makkelijker contact met mensen die ik tegenkom.
Doordat ik veel speelsheid in mij heb, voel ik dat ik me minder serieus gedraag en dingen wat luchtiger kan zien. Het relativeren van situaties gaat me makkelijker af.
En het geeft me zelfvertrouwen. Het is best eng om zomaar de straat op te gaan met een stuiterbal of een springtouw. De stemmetjes komen al gauw tevoorschijn want wat zullen mensen niet van me denken als ze me zo zien spelen. Maar hoe vaker ik nu speel, hoe makkelijker me dit afgaat. Want wie is hier nu gek, denk ik dan. Degene met wie ik speel en ikzelf hebben de grootste lol, en degene die er misschien iets van vindt, zou misschien diep van binnen wel willen maar durft niet. Of nog denkbaarder is, dat er niemand is die er een oordeel over heeft maar dat ik dat zelf bedenk omdat ik iets doe dat we niet gewend zijn om te doen, omdat het zogenaamd voorbehouden is aan kinderen.

Mijn droom is dat veel meer mensen hun speelse impulsen durven gaan volgen. Dat we onze normen die zo ingebakken zitten in onszelf en in onze cultuur, durven loslaten.
Speelsheid in je hebben maakt dat je wat lichter in het leven kunt staan en daardoor andere keuzes kunt maken.

Ik wil niets afdoen aan dat het leven ons soms voor grote uitdagingen stelt, maar ook hier gaat op dat het gaat om de manier waarop je met deze uitdagingen omgaat. Een spelen kan je hierbij helpen.