Blog over vertrouwen

Vertrouwen

Wat is vertrouwen? Ik zocht het woord op in het woordenboek en in Wikipedia. Opvallend dat men daar vertrouwen alleen maar beschrijft in wisselwerking met andere mensen; sociale omgangsvormen, waarin eerlijkheid centraal staat. Maar wat over vertrouwen in jezelf, in het universum, dat je vertrouwt op wat is?

Het opzetten van mijn praktijk Kayaspirit is grotendeels gegaan op basis van deze vorm van vertrouwen . Ik ken mezelf als iemand die graag de controle houdt. Ik weeg mogelijkheden af op basis van gevoel en verstand en maak dan keuzes. Dit lijkt een heel normale zaak te zijn. Maar is dat wel zo? Maken we echt zelf onze keuze of wordt die voor ons gemaakt? En door wie dan? Zijn we, door controle te willen houden, niet te ver van onze natuur afgedreven? Luisteren we nog naar wat ‘de spirits’ ons te zeggen hebben? Pikken we signalen op uit de natuur? Of laten we vooral onze mind het denkwerk doen, en nemen we van daaruit “verstandige” beslissingen?
Zelf durf ik er steeds meer op te vertrouwen dat wij geholpen worden door spirits, gidsen, engelen, of hoe je onze helpers ook maar noemen wilt. Als je een authentieke wens hebt en je durft te vertrouwen op de stroom die jouw leven vormgeeft, geloof ik dat deze helpers jou op jouw pad bijstaan.

Ruim drie jaar geleden riep ik dat ik graag lichaamsgericht therapeute wilde worden. Dit was een wens die ik niet met mijn hoofd gemaakt heb. Dat weet ik omdat ik er verstandelijk niet bij kon waarom ik dit zo graag wilde. Ik voelde het gewoon zo.
Zo’n beroep lag ver af van mijn ambities: verantwoording nemen, ergens voor gaan staan; waar haalde ik het vandaan om dit te willen? In die tijd zat ik nog erg in mijn hoofd maar toch nam ik de beslissing om een opleiding tot lichaamsgericht therapeute te gaan volgen.
Terwijl ik de opleiding volgde, riep ik dat ik graag een eigen praktijk wilde opzetten. Hoe kwam ik erop? Mijn verstand zei dat mij dat niet ging lukken en zei ook dat ik dat niet kon. In die tijd had ik wel al meer verbinding met mijn gevoelsleven. Mijn gevoel vond blijkbaar dat ik therapeute worden en dit liet ik maar zo.
Ondertussen werkte ik binnen de penitentiaire zorg. Dit werk heb ik tijdens mijn opleiding laten vallen omdat ik het niet meer kon verenigen met mijn persoonlijke ontwikkeling.
Ook deze keuze heb ik niet met mijn verstand gemaakt. Het was iets dat al langer in mij sudderde. Ineens viel het kwartje en was er geen weg meer terug. De zekerheid van een vaste baan lasgelaten en gekozen voor onzekerheid. Ik kon gewoon niets anders dan toegeven aan mijn gevoel. Dit voelde opnieuw als vertrouwen hebben dat het universum het beste met mij voor heeft. En tegelijk ook zooo onzeker om de controle los te laten en me over te geven aan mijn diepgevoelde behoefte om iets anders te gaan doen.
Ondanks de mentale druk die ik voelde om direct opnieuw te gaan solliciteren. Want dat hoort toch zo in de maatschappij waarin wij leven. Mijn normen en waarden botsten met mijn vertrouwen dat het juiste op mijn pad zou komen. Ik moest geduld hebben en wachten op de signalen die komen zouden.
Ik heb gehoor gegeven aan de stem van mijn innerlijke drijfveren. Ik heb geluisterd naar de boodschap van mijn spirits toen drie paarden tijdens een opstelling tegelijkertijd op de grond gingen liggen. Ik heb geluisterd naar de uil die riep op het moment dat ik een afweging aan het maken was. Ik heb kometen en sterren zien vallen. Voor mij tekens dat mijn helpers mij helpen herinneren dat ik op het juiste pad zit.

Soms voelt het eng en onstabiel aan om mijn behoefte aan controle los te laten en te leren vertrouwen op dit ongrijpbare fenomeen; me over te geven aan wat het universum met mij voor ogen heeft. Gedurende de tijd dat ik zonder werk was heb ik regelmatig mijn twijfels gehad waar het heen zou gaan. Ik heb soms toch gesolliciteerd omdat ik onzeker was over de toekomst. Als ik dan niet werd aangenomen voelde dit weer als een signaal van het universum dat deze weg niet voor mij bestemd is.
En zo gebeurde het dat mijn praktijk steeds meer vorm kreeg. Niet doordat ik ging bedenken hoe ik wat wilde, maar omdat ik het liet ontstaan. Nu is er iets ontstaan dat ik tot voor kort nooit voor mogelijk heb gehouden. Ik ervaar zo duidelijk dat ik ben geholpen door mijn helpers. Zij hebben mij deze richting gegeven en ik stond er voor open.

Hoe is dit voor jou? Hoe dicht sta jij bij je gevoelsleven? Durf je je te laten leiden door helpers? Neem je beslissingen op basis van gevoel of verstand?
Nog een interessante overpeinzing: denk je dat je echt zelf keuzes maakt? Of kan het misschien ook zo zijn dat je denkt dat je keuzes maakt, maar dat de blauwdruk van je leven al vaststaat, en je in die richting wordt gestuurd door je helpers? En in welke mate dan?

Interessant hè ? Ik heb er geen antwoord op, maar ik neig tegenwoordig steeds meer naar het idee dat we alleen maar de illusie hebben dat we zelfstandig keuzes maken. Dat ons leven al voorbestemd is, en dat als we meegaan in deze natuurlijke beweging, we dan bij onze eigen natuur komen. Daar waar het leven ten volle geleefd wordt. Daar waar pijn en verdriet gewoon mogen zijn. Daar waar acceptatie is dat alles is zoals het is. Vanuit daar is er beweging mogelijk naar je essentie.