Eigen ervaring met spelen

Ik heb een hele serieuze kant in me en een hele speelse kant. Nu ik dit zo schrijf, besef ik me dat ik die speelse kant vooral naar buiten laat komen in een setting waarin dat geoorloofd is. Tijdens de biodanza bijvoorbeeld vind ik het heerlijk om mezelf te uiten in de speelsheid. Wat me opvalt is dat veel mensen mee doen met de speelsheid als ze daartoe uitgenodigd worden. Ik zie ze dan, net als ikzelf, volop genieten en na afloop helemaal stromen van de energie. Een volle glimlach of een keihard gelach. Wat een ontlading om je even helemaal te laten gaan en je voelt je weer volop leven.

Maar ik zie ook een groep mensen die zich of afzijdig houd of zich niet volop laat gaan. En dit is helemaal oké. Het maakt mij alleen nieuwsgierig wat deze mensen tegenhoud. En wat er zou gebeuren als ze er in zouden springen. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn voor wie dit echt niet bestemd is maar ik geloof dat de meeste van deze mensen wel zouden willen maar dat er een angst onder zit waardoor ze het niet aangaan. En juist deze mensen zou ik willen inspireren om uit hun comfortzone te stappen en de uitdaging aan te gaan.

Zelf zou ik me ook graag nog vrijer willen voelen om te spelen. Soms speel ik weleens in een ballenbak maar omdat ik dan het gevoel heb dat ik word aangekeken, durf ik me niet helemaal te laten gaan.

Ik zou het geweldig vinden als we elkaar weer weten te vinden in spel. Dat we met een vriend of vriendin gaan stoepranden voor de deur, dat we van de glijbaan afgaan in de speeltuin in het park, dat we met een groepje vrienden gaan lasergamen en noem maar op. En dat we ons daar vrij in mogen voelen, gewoon omdat het leuk is om te spelen.